aykan'ın karalama defteri

GÜZEL GÜNLER GÖRECEĞİZ FRAGMANLAR...

2012-02-15T13:18:00.000+02:00

DESCENDANTS- SENDEN KALANLAR...

2012-02-14T15:24:00.000+02:00

Birbirinden uzun zamandır kopuk yaşayan bir ailenin- evin annesinin geçirdiği kaza sonucu komaya girmesiyle- yeniden bir araya gelip ayakta durmayı öğrenmesi üzerine bir film diyebiliriz kısaca. Daha doğrusu baba Matt'in kızlarıyla, işlerine olan yoğun bağlılığı sebebiyle istemeden kopardığı ilişkilerini, karısının öleceğini bildiğinden toparlamaya çabalamasını anlatan sıcak bir aile filmi. O kadar sade bir senaryo, kurgu var ki buna George Coloney'in muhteşem oyunculuğunu da koyunca ortaya böyle bir film çıkmış. Baştan sona onun oyunculuğunu hayranlıkla izledim. Onun mimikleriyle kah üzüldüm kah güldüm, kah gaza geldim. Filmin en unutulmaz anı kızı Alexandra'nın (Shailene Woodly) " baba annem seni başkasıyla aldatıyordu.Bunu hiç mi farketmedin! "diye bağırarak babasına seslenmesiydi bence. O anda sergilediği oyunculuk unutulmaz sahneler arasına girecek kadar başarılı. Diğer Coloney filmleri içerisinde çok farklı bir yere oturacağına inandığım bu rolüyle onu ne kadar yabana attığım hissine kapılmamı sağladı. Zaten yönetmenlik koltuğuna oturduğunda Tarkovsky'in "Soloris" filmini yeniden uyarlamaya çalışmasıyla nasıl yani? olduğum oyuncu bu sefer bana oyuncu kimliğini kanıtladı diyebilirim.

Sanırım böyle düşünmeme sebep olarak Cooloney'in yakışıklılığını gösterebiliriz. Hep temiz suratlı, çapkın ve karizma yakışıklı rollerine çıktığından bir türlü sevememiştim. Bizdeki Tarık Akan'ın Yılmaz Güney filmleri öncesi haliyle çok benzeşen noktaları var. Aynı duyguları onun oyunculuk kariyerinde de görebiliriz.

Şimdi yukarıda girişte yazdığım "sıcak bir aile filmi" yakıştırmasını düşünüyorum da bence demek istediğimi size tam anlatamaz bu benzetme. Şöyle de düzeltebiliriz; sıcak bir aile filmi izleniminden çok ince bir çizgiyle ayrılan bu film demek daha doğru olacak. Burada da tüm başarıyı artık kendisini ispatlayan Alexander Payne'a yüklemek yanlış olmasa gerek. "Schmit Hakkında" ve "Sideway" isimli filmlerini izlemiş ve çok beğenmiştim.

Filmin başarısında büyük kız Alexandrea'nın da ( Shailene Woodly) büyük katkı sağladığı su götürmez bir gerçek. Bu filmden sonra onun oyunculuk kariyerine baktım. Zaten "Amerikan Beautity" isimli bir sayfa da -diğer yeni Amerikan aktristleriyle birlikte- onun da biyografisi geçiyor. Çok etkileyici bir oyunculuk kariyerinin olacağını şimdiden söyleyebiliriz.

Film şimdiden en iyi film, en iyi yönetmen (Alexander Payne), en iyi senaryo, en iyi erkek oyuncu (George Clooney) ve en iyi yardımcı kadın oyuncu (Shailene) olarak 5 dalda Altın Küre adayı gösteriliyor.

Filmle ilgili bir diğer ayrıntı; "The Fabulous Baker Boys" filmiyle unutulmazlar listeme girmeyi başaran Beau Bridges ( İki altın küre ödüllü, Aktör Lloyd Bridges'in oğlu ve Oskar ödülü sahibi Jeff Bridges'in kardeşi) kendisine ayrılan kısa bir bölümde çok iyi bir karakter oyunculuğu sergilemiş olması.

Aklımda yer eden bir başka şey ise; Haiti üzerine geçen replikler ve film boyunca severek dinlediğim Haiti müzikleri diyebilirim. 40 yaş üzeri insanları daha çok etkileyeceğine inandığım film bende hoş bir iz bıraktı.

ROGER BALLEN FOTOĞRAFI, SUSAN SONTAG VE DİANE ARBUS...

2012-02-14T13:02:00.001+02:00

Geçenlerde izlediğim bir klipte ki tipler üzerine epey düşündüm. Aslında bir fotoğrafçı olan Roger Ballen!a ait bir klipti. Ballen gerçekten yüzyılımızın fotoğraf dahilerinden birisi. Fotoğraflarında kullandığı insanlar, hayvanlar, garip şekilli nesneler ve salaş kültür izleyeni ele geçiriyor anında. Az önce Susan Sontag'ın yazdığı "fotoğraf üzerine" de Diane Arbus için yazdıklarını okuyunca aynı şeylerin Roger Ballen için de geçerli olduğunu düşündüm.
Fotoğraf Üzerine'de bir çok fotoğrafçının yapıtlarını da ele alan Sontag, 1960’larda ucubeleri, mankafa insanları ve delileri fotoğraflayarak şimşekleri üzerine çeken Diane Arbus için şöyle diyor: “Eserlerinin en çarpıcı yönü, dikkatini kurbanlara, talihsiz insanlara yoğunlaştırarak, ama böyle bir projenin hizmet etmesinin beklendiği gibi müşfik bir amaç da gütmeden, sanat fotoğrafçılığının en güçlü girişimlerinden birine kalkışan bir görünüm sunmasıdır. Arbus’un fotoğrafları (dehşetengiz olanı kabullendikleri haliyle) mesafeye, ayrıcalığa, izleyiciden görmesi istenen şeyin gerçekten de öteki olduğu şeklindeki bir duyguya dayandıkları için, hem utangaçça hem de tekin olmayan bir naiflik ortaya koyarlar.”

BİR ZAMANLAR ANADOLU'DA KAMERA ARKASI...

2012-02-13T22:35:00.000+02:00

Bir zamanlar Anadolu'da nın kamera arkası görüntülerini izleyebilirsiniz.

TYRANNOSAUR

2012-02-13T18:01:00.000+02:00

Yine bir adam bir kadın ve kıskanç koca etrafında dönen bir film. Ama ne film, ne oyunculuk.
İngiltere'nin gerçek dokusunu bu kadar güzel yaşatabilen nadir filmlerden birisini izledim.
Karısı ölmüş ve tek yakın dostu o olduğundan bütün dünyası sarsılmış bir adam.(Peter Mullan)Yaşadığı ortamda her şey onu rahatsız ediyor. Tanrıya olan inancını yitirmiş.(bende önceden de olmadığı düşüncesi yarattı)Tek dostu-o da sayılırsa-olan köpeğini filmin başında bir kızgınlık anında öldürür. Önüne gelene küfreder, şiddet uygular. Kendi de şiddete maruz kalmaya açıktır.
Joseph(peter mullan)'in yine şiddet uyguladığı bir anda Hannah(Olivia Colman)'ın işlettiği küçük bir dükkana izinsiz girip bir köşeye saklanmasıyla gelişme bölümüne giren film, izleyiciyi bu ilginç karakterlerin yanına çekmeyi ustaca başarıyor.
Hannah sıradan bir hayatı olan, dindar bir kadın. Joseph'le tanıştıktan sonra aralarında geçen bir diyalogdan sonra sıradan yaşadıklarının farkına varacak ve aslında nefret ettiği kocasına tüm korkusuna rağmen isyan edecek ve her şey çığrından çıkacaktır. Hatta filmin patlama anının, Hannah'ın dükkanında asılı olan İsa Posteri' ne bir şey fırlatması olduğunu söylemek yanlış olmaz.
Film aynı ingiliz baba rockcılarının yaptığı müzikler gibi sakin bir başlangıçla başlayıp, gittikçe yükselen patlama anına geçip sonrasında yeniden sakince biten bir kurguya sahip bir ingiliz filmi.
Filmin adının neden "Tyrannosaur" olduğunu merak edenler için Joseph filmin içinde anlatıyor deyip sürprizi bozmadan geçeyim.
İngiltere'de yılın filmi olmuş bu filmi ne yapıp edip izleyin derim.
Sitenin birisinde filmle ilgili yorumda bulunmuş bir izleyicinin yorumunu sizlerle paylaşmak istiyorum.
"Benzer bir hayattan annemi kurtardım.Babamı öldürmüş olmayı dilerdim 14 yaşımdayken şimdi 25 yaşımdayım. Öğremdiğim birşey varsa hayattan zalimlerin yaptığını yanına koymak mazlumlara en büyük ihanettir.Ben çocuk aklım ile beceremedim adaleti sağlamayı ama Allah tam 11 yıldır bu adaleti sağlıyor.İşte bu yüzden iyi ka yapmamışım diyorum.
Hiçbir bir film acılarıma kabuk bağlamış yaralarıma bu kadar dokunmamıştı."
Peter Mullan Joseph karakteriyle bence tüm zamanların kendi kariyeri içinde en iyi rolünü oynamış diyebilirim. Onun zaten oyuncu, yönetmen,senarist ve yapımcı olduğunu biliyoruz. Hatta son yönettiği "serseriler" filmini de hemen izleyeceğim. Film İngiltere'de çok ses getirmiş ve bir çok ödül almış.
Ama sanırım filmi izleyen herkesin ortak bir kararda buluşacağına inandığım, nefis bir oyunculuk sergileyen Olivia Colman bu rolüyle hafızalarınızdan hiç silinmeyecek. Bir çok dizi de , film de rol alan Colman son filmi Demir Lady' de de büyük beğeni toplamış.
Film Sundance Film Festivalinde en iyi Yönetmen ödülünü Paddy Considine' e kazandırmış. Filmin senaryosu da yönetmene ait. İlk filmi üstelik.

ASLI GİBİDİR

2012-02-13T17:59:00.001+02:00

JULIETTE BİNOCHE Pont Neuf Köprüsü Aşıkları filmiyle beynimin derinlerine kazınan, sonrasında, İngiliz Hasta filmiyle kemikleşen, varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'ni hissettiren gizemli yüz. Şimdi son filminde de sevenlerin aklını başından alacak orta yaş bunalımında, sanki ergenlikteki saf aşkı arayan ama gelmeyeceğini, gelse bile yeniden o aşka kavuşmak istemediğini anladığımız yalnız bir kadını canlandırmış. Ama ne canlandırma. Baştan sona iki yalnızlığı seven insan arasında geçen diyaloglarla süslü nefis bir film. Kadın erkek arasındaki ilişkilere öyle bir bakış ki; arada geçen diyaloglara yeniden yeniden dönüş yapıp kendi ilişkiniz için ipuçları almaya çalışıyorsunuz:)
Bir yazar ile hayranı bir kadın arasında yazarın imza gününde başlayan iletişim, filmin ortalarında birden değişerek "Acaba biz sevgili olsaydık nasıl olurdu?" sorusunun sahne gösterisine dönüveriyor.
Sonrasında bir kahve molasının verildiği cafe'de çalışan bir kadın'ın Elle'ye( binoche) James'in kocası olup olmadığını sormasıyla bir oyuna dönüyor.Oyunu kabullenmeleri filmin gidişatını da etkileyerek özellikle Elle'nin evliliği üzerine bir okumaya dönüşüyor. O kadar ince bir çizgi var ki, izleyici olarak önce şaşırıyorsunuz ama sonraki diyaloglarla sizde işin içine çekiliveriyorsunuz ve kendi ilişkinizi sorgulamaya başlıyorsunuz.
Toskana'nın dar sokaklarında sanattan felsefeye pek çok konu iki ana karakterin sohbetine konu oluyor. Özellikle sanata dair yapılan "aslı ile kopyası arasındaki ikilem" tartışması ve buradan yola çıkarak ortaya atılan "kopyalar da en az aslı kadar değerlidir" hipotezi; bu ana temadan yola çıkarak dallanıp budaklanan diyaloglar oldukça ilginç.
Filmin yönetmeninin biyografisini vermeden geçemeyeceğim:
Dünya çapında tanınan ve takdir gören İranlı yönetmen, senarist ve yapımcıdır. 1970'ten bu yana sinema alanında çalışmakta olan Kiyarüstemi, kısa film ve belgeseller de dahil olmak üzere, 40'tan fazla filmde çalıştı. Çoğunlukla senarist, kurgu sorumlusu, sanat yönetmeni ve yapımcı olarak tanınmakla birlikte, şair, fotoğrafçı, ressam, çizer ve grafik tasarımcısı olarak da işler yaptı. İran sinemasında 1960'ların sonlarında başlayan İran Yeni Dalgası akımı yönetmenlerindendir. Bu akım yönetmenlerinin belirgin ortak özelliklerinden bazıları, şiirsel diyaloglar ve politik ve felsefi konularla ilgili alegorik hikâye anlatma tarzıdır. Çocuk kahramanlar kullanmak, belgesel tarzı hikâye anlatımı, kırsal bölgelerde geçen filmler, arabaların içinde geçen diyalogların yoğunluğu ve genelde sabit kamera kullanımı Kiyarüstemi'nin en belirgin özellikleridir. Diyaloglarda, film adlarında ve temalarında İran şiirinden de çokça yararlanır.
Bu arada bakmayın bazı film sitelerinin 6,2 verdiğine falan. Ben uzun yıllardır düşük notlu filmleri seçip izlemeye başladım.Size de tavsiye ederim.Çünkü yüksek not verilen filmler ya aksiyon ya da bildiğimiz kalıplarda Holywood filmleri izlemekten hoşlanan anı yaşayıp geçenlere hitap ediyor. Oysa tadı damağınızda veya burada beyninizde kalan filmler izlemek istiyorsanız bu film tam size göre.
Bu arada bu rolüyle Juliette Binoche'nin Cannes film festivali'n de en iyi kadın oyuncu ödülünü aldığını da söyleyelim.
Bu arada film üzerine yazılan yazıları incelerken bunu da buldum ve katılıyorum.Çünkü sıkı bir Juliette Binoche hayranıyım:)
Yönetmen Sight & Sound dergisindeki röportajında, Aslı Gibidir için gerçek Juliette Binoche'u yakalamaya çalıştığını, onun bir başkası gibi olduğu, senaryodaki role büründüğü yerleri kurguda çıkardığını açıklamıştı. Yakından tanıdığı Juliette Binoche'un gerçek hayattaki halini olabildiğince yakalamaya çalışmış. Bu ilginç çaba, sözcüklerle ifade edilmesi çok kolay olmayan, olağanüstü bir performans ortaya koymuş. Aşka ve evliliğe dair dikkat çekici soruları olan, ama cevapları müthiş bir oyunla izleyiciye bırakan bir film bu. Hayatta bazıları konuşmayı, bazıları da dinlemeyi sever derler ya; öncelikle dinlemeyi seven romantiklere tavsiye ediyorum bu 'hediye' gibi filmi. Bir sürü yeni başlangıç yüklediğiniz şu yeni yılın ilk günlerinde gayet iyi bir tercih olabilir. İsterseniz yanınıza 'oyun' arkadaşınızı da alabilirsiniz.

İÇİMDEKİ YANGIN

2012-02-13T17:57:00.001+02:00

Lübnan asıllı Quebec’li yazar Wajdi Mouawad‘ın “Scorched” adlı ödüllü oyunundan uyarlanan Incendies; Denis Villeneuve imzalı bir şekilde bu yıl “Yabancı Dilde En İyi Film” dalında Kanada’nın Oscar adayı bir filmdi.Ancak oskarı kıl payı kaçırdı.Ama tüm yabancı otoritenin ortak kararı olarak dim dik yumruk gibi film diye nitelendirilen film. İstanbul film festivalinde prömiyerini yaptı.
1975 – 90 yılları arasında Hristiyan falanjistlerle, Müslüman kesim arasında cereyan eden iç savaşı tüm çıplaklığıyla yansıtan Incendies, hafif epizodik bir yapıya bürünüp bu cehennemde dimdik ayakta durmayı başaran Nawal Marwan üzerinden dokunduğu siyasi, dini ve toplumsal konuların ekseninde hayli sert ve çarpıcı karelerle seyirciyi büyülemeyi başarıyor.Filmin kurgusu tam anlamıyla mükemmel.Film bu mükemmel kurgusuyla son dakikaya kadar sizi sürüklüyor ve en sonunda zirve yapıyor.Son sahne gerçekten sizi şok edip koltuklarınıza mıhlıyor.
Nawal Marwan karakterine hayat veren Lubna Azabal muhteşem bir oyunculukla hafızalara kazınıyor.
Filme dair önemli dipnotlardan birisi radiohead'in "You and Whose Army?" adlı parçasının filme çok yakıştığı. Bir diğer ilginç konuda;1978 yılında kurulan Kfar Rayat hapishanesi. Burasıyla ilgili bilgi almak isteyenler için; Bizdeki Diyarbakır cezaevi benzeri bir hapishane. Filmin baş aktörü Nawal Marwan'ın hayatının çok önemli bir bölümünü geçirdiği dehşet ötesi hapishane.
http://nealryanshaw.com/wp-content/uploads/2011/06/shaw_scorched_program_note.pdf
Film topuğu dövmeli bir çocuğun esrarlı bakışları ardında açılıyor, Nawal Marwan adında Lübnanlı bir kadının ilginç vasiyetiyle yol buluyor.Her şey yine topuğu dövmeli çocukta son bulacaktır. Vasiyet olarak bırakılan malların yanında ilginç üç tane de mektup bırakmıştır anne. İkiz çocuklarından bir takım şeyler istemektedir. Normalde erkek çocuğun yerine getirmesi gereken bu vasiyetlere kız çocuk sahip çıkmak zorunda kalır. Bir yerden sonra artık dayanamayacağını kardeşinin de gelmesini isteyecektir jeanne.
Filmi izlemeden sürprizleri bozmak istemem.Şimdi yapacağım şeyle sizi aksine filme izlemeye özendirmeye çalışıyorum.
1.MEKTUP:
-Ben senin 72 numaranım. Mektubu sana çocuklarım verecek.Onları tanıyamayacaksın.Çünkü çok güzeller. Senin kim olduğunu biliyorlar. bu yüzden yakında sessizliğe bürüneceksin.Çünkü gerçeklerin karşısında herkesin susması gerekir.
İmza: 72 numaradaki orospu.
2.MEKTUP:
-Bu mektup oğluma...
Çünkü işkencecilerle konuşmam.
Ne olursa olsun seni hep seveceğim.
Doğduğunda buna yemin etmiştim. Hayatım boyunca seni aradım ve sonunda buldum.Çok yakışıklıydın.Dünyanın tüm güzellikleri seninle olsun canım.Buna da şükret Çünkü hep beraber olmaktan daha güzeli yoktur.
Seni seve seve doğurdum.Kardeşlerini de seve seve doğurdum.
Annen Neval Merdan-72 numaradaki mahkum.
3.MEKTUP:
Canlarım hikayeniz nerde başlıyor?
Doğduğunuzda mı? Öyle olsaydı aşk dolu olurdu.
Bence hikayeniz öfkeyi unutmak üzere verilmiş bir sözle başlıyor.
Sayenizde bugün o sözü tuttum öfkemi unuttum.
Sizi seviyorum.
Anneniz Neval...

HABEMUS PAPAM

2012-02-13T17:56:00.000+02:00

Hiç bitmesin istediğim, muhteşem bir film. İtalyan yönetmen Nanni Moretti ve Fransızların efsane oyuncusu Michel Piccoli ortaya nefes kesici bir film çıkarmışlar. Çok zor bir konuyu Piccoli'nin oyunu ve Moretti'nin yönetmenliğiyle kolayca çözüp, ustaca kurgulanmış bir film çıkmış ortaya.Aklımdan hiç silinmeyecek bir film izledim bu akşam, çok mutluyum:)

"Habemus Papam'ın gösterime girmesi öncesinde yoğun bir tartışma doğdu; daha önce birçok filmimde de bunu yaşadım. İnsanlar filmi izlemeden görüş belirtiyorlar. Ama daha sonra bana, 'Katolik yayın organlarının filme en azından belli bir ilgi göstermiş olduğu' bilgisi aktarıldı." dedi.
NANNİ MORETTİ-İtalyan yönetmen
Evet; Ecce bombo, Bianca, La messa è finita, Caro Diario , Aprile, La stanza del figlio, Il caimano gibi filmleriyle 1970'lerden bugüne çağdaş İtalyan sinemasından unutulmaz yapıtlar ortaya koyan Nanni Moretti.
Bir Papa'nın ölmesi üzerine yapılan seçim ve Papa olmaya isteksiz Cardinal Melville'in (Michel Piccoli) Katolik âleminin bu en yüksek rütbesine seçilmesiyle başlayan film, yeni Papa'nın duyduğu panik ve korku duygularını, olanca insancıllığıyla yansıtıyor.
Bir türlü Vatikan'ın balkonuna çıkıp Sen Piyer alanında bekleyen onbinleri selamlamayı başaramayan Papa'yı yeni görevine ve sorumluluklarına alıştırmak için, İtalya'nın en ünlü psikiyatrı (Filmin yönetmeni Nanni Moretti) Vatikan'a çağrılıyor.
Papa'nın yüreğiyle ve aklıyla yüzleşmesi sırasında tanık olunan hüzünlü anlar.

KAREN OTOBÜSTE AĞLIYOR.

2012-02-13T17:54:00.002+02:00

Kolombiyalı yönetmen Gabriel Rojas Vera'nın yazıp yönettiği film yönetmenin ilk filmi.
Kolombiya'nın başkenti Bogotá'da hayatını değiştirmek üzere ardında kocasını, evini, ev kadınlığını bırakmış Karen'le otobüste sessizce ağlarken tanışıyoruz.Film başlarken otobüste ağlayan Karen, film biterken otobüste kitap okuyor. Duraklardan birinde binen başka bir kadın ağlamakta bu kez.
Filmin kilit sözü yeni erkek arkadaş tarafından söylenen;
"ceketimi uzatırmısın"
Çok sade , temiz bir film.Yaşasın bağımsız filmler.
Başroldeki Angela Carrizosa filmi baştan sona sürükleyen kişi.Yüzüyle, gözleriyle konuşan bir oyuncu. Aklıma N.Bilge Ceylan'ın filmlerinde çok başarılı olacağı geldi nedense( http://www.angelacarrizosa.com/)

2012-02-13T17:51:00.000+02:00

Peter Stormare oyunculuğunun zirvesine bu filmle çıkmış bence. Onu Cohen Kardeşler sinemasından beri takip ediyorum.Bu rolünde sürekli üzerine yapışmış olan rolleri arayanlar hayal kırıklığına düşecekler.Bence çok cesur bir karar alarak o sapıık karakterlerden kurtulmayı başarmış. Karakter oyunculuğu çok yakışmış.
Klasik normlara sahip olmayan bir cinayet filmi izlemekten çok mutlu oldum.
2010 Torino FIPRESCI ödülünü almış olan film İstanbul film festivali'n de genç ustalar başlığı altında gösterilmiş.

DRIVER

2012-02-13T17:49:00.001+02:00

64. Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen Ödülünü kazandı.
Bir kahramanlık filmi.Geriye kalan mı?

ÇOK COOL ...
Bazı yorumcular; çok action bekliyordum ama yoktu demişler. Nasıl yaniiii?
Başroldeki RYAN GOSLING hani derler ya rolünün tam hakkını vermiş.Bence bu rolüyle modern Clint Easwood odur diyebiliriz.

CONTROL

2012-02-13T17:46:00.000+02:00

-Gruba devam etmek istemiyorum.Bunlar bilinmeyen zevklerdi benim için.
Mutluydum.
Hiç bu kadar büyüyeceğimi düşünmemiştim.
Orada durup şarkı söylerken ne kadar fedakarlık yaptığımı kimse bilmiyor ve beni nasıl etkilediğini de.
Yapabiliyormuyum bilmiyorum bile.
Sanki o ben değilmişim gibi, sanki birisi benmişim gibi davranıyor.Birileri benim derimi giymiş gibi.
-Şimdi de Amerika'ya gidiyoruz:(
-Bu hep böyledir. "Aşk gururu yok eder" Eskiden masum olan her şey taraf değiştirir.
HİÇ KONTROLÜM KALMADI ARTIK!
İan curtis'in işler çığırından çıkınca kalbi ve vicdanı arasında kalışını anlatan film bir ingiliz yapımı.Siyah-beyaz sevenler daha da sevinecek.

MELANCHOLIA

2012-02-13T17:38:00.001+02:00

Lars Von Trier :):):)
Kız kardeş: (Kirsten Dunst )
-Dünya kötü!
-Dünya için üzülmeye değmez!
-Kimse özlemeyecek ki:(
Abla: (Charlotte Gainsbourg)
Leo nerede büyüyecek peki?
Kız kardeş:
-Tek bildiğim dünyanın kötü olduğu...
-Yalnızız.
Abla:
-Nasıl bilebilirsin bunu?
kız kardeş:
-678 (şişedeki fasulye sayısı=
-Ben bazı şeyleri önceden bilebiliyorum işte.
-Yalnızız diyorsam yalnızız.
-Sadece dünyada hayat var.Onun da sonuna geldik.

Filmini "Bu bir düğün, melankoli ve psikolojik bir felaket filmi." sözleriyle nitelendiren sıradışı yönetmen Lars Von Trier'in son işi olan Melankolia'nın başrollerini Cannes'da bu filmdeki oyunculuğu ile En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü alan Kirsten Dunst ve yönetmenin bir önceki filmi Anti Christ (Deccal)'te de beraber çalıştığı Charlotte Gainsbourg üstleniyor.

FİLMİN SON SAHNESİ KABUSUNUZ OLACAK. (Ben Kız kardeşin yaptığını yapmak isterdim ama sanırım abla gibi davranırdım.)

BİZİM BÜYÜK ÇARESİZLİĞİMİZ

2012-02-13T17:34:00.002+02:00

Seyfi Teoman'ı N.Bilge Ceylan çok beğeniyor diye izledim doğrusu.Çok zor bir konuyu kotarmasına az kalmış.Ama bir şeyler eksik tam adını koyamadım.Belki de ustalık diyebiliriz.Ancak film teknik düzey olarak çok yüksek standartlara sahip.Yani kısaca temiz bir film...
Konusuna gelecek olursak;
Bizim Büyük Çaresizliğimiz, lise yıllarından beri yakın arkadaş olan, 30’lu yaşların sonundaki iki adamın, Ender ve Çetin’in dostluğunu konu alıyor. Uzun yıllar hayatları farklı yönlere giden iki yakın arkadaş, Çetin’in yıllar sonra Ankara’ya dönmesiyle çocukluk hayallerini gerçekleştirir ve aynı evde yaşamaya başlarlar. Tam birlikte yeni bir hayat kurmuşlarken, yurtdışında yaşayan arkadaşları Fikret Türkiye’de tatildeyken bir trafik kazası geçirir ve annesiyle babasını kaybeder. Almanya’ya geri dönmesi gereken Fikret, Ender ve Çetin’den, Ankara’da üniversite öğrencisi olan kız kardeşi Nihal’in okulunu bitirene kadar, yani iki yıl boyunca, onlarla kalmasını ister.Birlikte yaşama hayalleri tam gerçekleşmişken üçüncü birinin eve gelmiş olması ilk başlarda Ender ve Çetin’i rahatsız eder. Ölümlerin travmasını atlatamayan Nihal de onlarla iletişim kurmak istemez, ama zamanla birbirlerine alışırlar. Aralarında ev merkezli üçlü bir yakınlık oluşur; beraber vakit geçirmeye ve bundan hoşlanmaya başlarlar. Bir süre sonra kaçınılmaz olan gerçekleşir; Ender ve Çetin, birbirlerinden habersiz bir şekilde Nihal’e aşık olurlar. Bu ortak aşklarını fark etmeleri, Ender ve Çetin’i birbirinden uzaklaştırmayacak, tersine onların dostluğunda yeni bir sayfa açacaktır..

SONBAHAR

2012-02-13T17:19:00.001+02:00

Sonbahar adı gibi bir filmdi.
Filmden aklıma takılan bazı replikler izlemediyseniz, belki fikir verir;
Üç beş Karadenizli oturmuşlar minibüs bekliyorlar. İçlerinden biri diğerine soruyor; "Ahmet turizm deyince sen anlıyon?Diğeri;"turizm olmayınca orada kalkınma olmaz, turizm olacak ki, orada otel olsun,pansiyon olsun!
Hah bak burada okumuş biri var ona soralım"(Ana karakter hapisten yeni çıkmış Yusuf'tursordukları. Hem de sosyalizm yüzünden hapise girmiş,10 yıl sonra çıkmış, insanlara alışmaya çalışan Yusuf. O arada o konuşmanın gideceği yönü bilir ve başka şeylere dalar. Uzun uzun bir tahta trabzanda gezinen sümüklü böceği izler ve döner"Minibüs geç gelecek anlaşılan, ben yürüyeyim" der.

"Valla bunların orospuları bile kültürlü" der kitapçı , kendisinden kitap alan rus hayat kadınının arkasından eder bu kelamı.
"Bakma burada başka bir hapishane" Yusuf'un en yakın arkadaşı Mikail.
Mikail'in Yusuf'u masadaki rus hayat kadınlarına çaktırmadan tanıştırma sahnesi"Maria, Elka, Yusuf"
Gece otel odası Elka" Ne bakıyosun öyle, sabaha kadar bekleyecekmisin"
Ve filmin tüm özeti Elka'nın dudaklarından dökülüverir" Peki sen en güzel yıllarını sosyalizm için mi yattın hapiste:( SEN DELİSİN?
Mikail "Eskiden bir sosyalizmimiz vardı.Şimdi onu da yaktılar, yıktılar a..na koyum.Karıları orospu oldu, erkekleri de fabrika demirlerini yağmalayıp satıyor"
Elka'dan Yusuf'a " BİLİYORMUSUN SEN ŞİMDİKİ ZAMAN DA YAŞAMIYORSUN.RUS ROMANLARINDAN FIRLAMIŞ GİBİSİN"
Filmin sonundaki müzik ise ilikleinize kadar saracak sizi.
Bence film "SABIRSIZLIK ZAMANININ ÇOCUKLARI'na verilebilecek en güzel armağan olmuş.
Çok beğendim, çok.İçimi acıtacak sahneleri olduğunu bildiğimden uzun zaman izlemedim filmi.Sonun da hazırdım...

insan

2009-04-18T12:17:00.001+03:00

Sosyolog, araştırmacı ve yazar. 1971 İstanbul doğumlu Pınar Selek, Notre dame De Sion Lisesinde ortaöğretimini tamamladı. Mimar Sinan Üniversitesi Sosyoloji bölümünü birincilikle bitirdi. Aynı üniversitede sosyoloji yüksek lisansını tamamladı. Fransa’da Sophiantipolis UDEL Üniversitesinde ekonomi-politik dersleri aldı.
Dışlananların ve birbirini dışlayanların ortak atölyesi olan “Sokak Sanatçıları Atölyesi”nin kuruluşuna öncülük etti. Amargi Kadın Dayanışma Kooperatifi kurucularından ve aktivistlerindendir. Barış ve İnsan Hakları’yla ilgili çalışan birçok STK ve harekete destek vermektedir. Ayrıca Amargi Feminist Teori Dergisi editörlüğünü yapmaktadır.
Çeşitli dergilerde makaleleri yayınlanan ve bir dönem Özgür Gündem gazetesinde köşe yazarlığı yapan Selek'in EZLN Zapatist hareketin bildirileri ve Marcos'un mektuplarından oluşan “Ya Basta! Artık Yeter” adlı çeviri/derleme çalışması 1996 yılında Belge Yayınları'ndan; Ülker Sokak'ta travesti ve transseksüellerin dışlanmasını konu alan “Maskeler, Süvariler, Gacılar” adlı araştırması 2001 yılında Aykırı Yayınları’ndan; barış mücadelesinin ve genel anlamda tüm sol muhalefetin yaşadığı sorunların da ele alındığı "Barışamadık" kitabı 2004 yılında İthaki Yayınları’ndan; farklı sosyal koşullardan çok sayıda erkeğin askerlik deneyimleri hakkındaki anlatımlarına dayanan araştırması “Sürüne Sürüne Erkek Olmak” kitabı 2008 yılında İletişim Yayınları’ndan; masal kitabı “Su Damlası” 2008 yılında Özyürek Yayınları’ndan çıktı.

http://www.pinarselek.com/default.htm

Uzayda 35 milyon parça ve 300 bin ton çöp oluştu

2009-02-13T11:32:00.004+02:00

12 BİN UYDU VAR

Avpura Uzay Ajansı'nın verilerine göre dünya çevresinde şu anda 12 bin adet uydu faaliyet gösteriyor. Bilim adamları atmosferin bir çöplük alanına döndüğünü ve yakın gelecekte uzaydan üzerimize çöp yağacağı yönünde uyarı yapıyor.

Bu fotoğraf makinası Mars'tan geliyor

2009-02-11T13:24:00.002+02:00

Gigapan firmasınca ilk olarak NASA için Mars’taki robot araçlarda kullanılması amacıyla tasarlanan, kullanıcıya yüksek çözünürlüklü panoramik fotoğraflar elde etmeyi sağlayan robot fotoğraf makinesi ABD’de piyasaya sürüldü.

http://teknoloji.milliyet.com.tr/Teknoloji/HaberDetay.aspx?aType=HaberDetay&ArticleID=1058265&Date=11.02.2009&b=Bu%20fotograf%20makinesi%20Marstan%20geliyor&ref=milliyet_anasayfa&ver=16

polaroid firması dijital makinesini dünya ya sundu.

2009-02-02T00:30:00.000+02:00

Polaroid firması, kendisine büyük başarı getiren anında fotoğraf teknolojisinin sayısal versiyonu olan, mürekkepsiz baskı yapabilen ve her yere taşınabilecek kadar küçük PoGo adlı bir fotoğraf makinesini tanıttı...

http://www.sabah.com.tr/2009/01/09/haber,DDC6CB9E2C6D421FB41580F309592E63.html

Dünyanın en yüksek çözünürlüklü fotoğrafı

2009-01-31T01:19:00.000+02:00

Dünyanın en yüksek çözünürlüklü fotoğrafların biri olmaya aday olan ABD Başkanı Barack Obama'nın yemin törenini gösteren fotoğraf tam olarak 1474 Megapiksel çözünürlüğe sahip. 2 GB ayrıntıyı içeren ve 220 karenin bir araya getirilmesi ile oluşan devasa panoramik fotoğrafta Barack Obama'nın yemin törenini yaptığı alan ve izleyiciler görünüyor.
Canon G10 fotoğraf makinesi ve Gigapan robot kamera sehpası kullanılarak David Bergman tarafından çekilen fotoğraf, bugüne kadarki benzerleri arasında en yüksek çözünürlüklü olmaya aday bir kare. Fotoğraf özel bir teknikle çekilmiş ve istenilen bölgesine zoom girilebiliyor. Zoom girildikçe de detaylar daha belirgin hale geliyor.
Fotoğrafın orjinaline http://gigapan. org/viewGigapan. php?id=15374 adresinden ulaşabilirsiniz.

Kayiki Projesi/Kayiki Project

2008-12-26T12:13:00.013+02:00

Sevdiklerinize yıl başında bu kartı göndermek istermisiniz?

this campaign is created by/bu çalışmayı gerçekleştirenler:
antoniou myrsini/aykan özener/apostolos makaratzis/athina andrianakou/can aydın/delizi flaccavento/efi latsoudi/ethem özgüven/ergi işbilen/fahri aral/feride demirkan/hakan yılmaz
ıtır erhart/kamil saka/katia andrianakou/natassa strachini
nevzat arı//marianna tzeferakou /onur özen/orçun ulusoy
osman umuroğlu/ömer öztürk/petra holzer/selçuk erzurumlu
serkan çiftçi/sezen ahıskal/süleyman yılmaz/stelios Kraounakis
taner kılıç

We have read and watched news stories about sinking overloaded boats, beaten, drowned or injured refugees, inhuman measures used by the border patrol police on both coasts, and the people who are killed or forced to travel under brutal conditions by human traffickers. The stories in the media are the only sources of information for the public living on both sides of the water. The attitude resulting from the misinformation and/or insufficient information prevalent in the mainstream media is beginning to reach wider audiences. It is accepted.
Meanwhile, the travel and living conditions of the refugees are worsening. The holy Aegean Sea which connects us, the two cultures, is turning into a sea of death. The refugees who start their journey of hope on the western coast of Turkey and reach one of the islands half-dead are lucky. Oftentimes bodies hit the shore.
In August 2008, academics, human rights activists and artists from Turkey, Greece, Austria and Germany had meetings on the Greek islands of Chios and in Dikili. The group named itself “Kayiki”.
The purpose of these meetings was to look for possible ways to improve the living conditions of the refugees and make their journey from Turkey to Greece via the Aegean Sea less deadly one.

The Kayiki Group decided to begin a campaign to improve dialogue between NGOs in both countries to prevent human rights violations and raise awareness. The creative team began their work in Güre, with the support of the Mayor, Kamil Saka, eventually bringing it to the A34 studios at Istanbul Bilgi University for the finishing touches.

Thirty second awareness television, internet, and radio spots, along with postcards were prepared. Photographs were taken by artists from Çanakkale 18 March University and Bahcesehir University and the resulting postcards were printed by İstanbul Bilgi University Press.

The 30-second movies in Turkish, German, English and Greek can be watched at www.vimeo.org searching the word kayiki. The movies, the postcards and the radio spots will be available to Turkish and Greek audiences and later to audiences in the Mediterranean countries, in Europe, Asia and North Africa in 2009.

The Kayiki Group will have its next meeting in Mytilene on 28 March-1 April 2009. The road map for 2009 and 2010 will be discussed. The group invited by Prosfygi "Photografic Society of Mytilene" will exhibit their work and share the creative process.

The group is willing to meet every six months to decide which campaigns to run the next year.

Batan zodyaklarla, dövülen, boğulan ya da yaralanan mültecilerle ilgili haberleri okuyor ve izliyoruz.Ege’nin her iki kıyıdasındaki sınırda güvenlik görevlilerinin korkunç tutumlarıyla, insan tacirlerinin öldürüdüğü veya insanlık dışı koşullarda seyahate zorladığı insanlarla ilgili haberleri de çok sık duyuyor ve izliyoruz. Bu haberler her iki kıyıda yaşayan halkın büyük çoğunluğunun mülteci ve göçmenlerle ilgili beslendikleri neredeyse tek kaynak. Ana akım medyanın çoklukla yetersiz ve yanlış enformasyonundan kaynaklanan ve gittikçe sertleşen bakış açıları halkın daha geniş bir kısmına yayılıyor, Kabul görüyor.

Bu arada mültecilerin katlanmak zorunda kaldıkları seyahat ve yaşam koşulları her geçen gün daha korkunç bir hal alıyor. Her iki ülkenin halkını, bizleri birbirimize bağlayan kutsal deniz Akdeniz ve Ege neredeyse bir ölüm denizine dönüşmüş durumda. Türkiye’nin batı kıyılarından korkunç koşullarda yola çıkan mülteciler perişan bir şekilde adalardan birine varırlarsa şanslılar. Sıklıkla kıyıya mültecilerin cansız bedenleri vuruyor.

2008 yılının Ağustos ayında Türkiye, Yunanistan Avusturya ve Almanya’dan bu konuda çalışan akademisyen, aktivist ve sanatçılar Lesvos (Midilli), Chios (Sakız Adası) ve Dikili’de bir dizi toplantı yaptılar. Gurup daha sonra kendini kayiki olarak adlandırdı.

Bu toplantıların ana konusu çok tehlikeli bir yolculuk sonucu hemen hergün Türkiye’den Yunanistan’a yoğunlukla Ege Denizi üzerinden geçmeye çalışan mültecilerin yaşam koşullarını bir parça olsun düzeltmenin yollarını aramaktı.

Kayiki gurubu bu toplantılar sonucunda her iki ülkenin sivil inisiyatifleri arasındaki iletişimi arttırmak, mültecileri ve başlarına gelen hak ihlallerini daha sağlıklı takip ederek önlemler almak ve bir bilinçlendirme kampanyası gerçekleştirmek gibi somut kararlar aldı. Bu kararlar Eylül 2008 de Güre Belediye Başkanı Kamil Saka tarafından sağlanan olanaklarla biraraya gelen Türkiye, Yunanistan, İtalya ve Avusturyalı yaratıcı gurup tarafından Güre’de çekildi ve daha sonra İstanbul Bilgi Üniversitesi A34 stüdyolarında kurgulandı.

Televizyonda ve sanal ortamda gösterilmek için hazırlanan, radyoyu kullanmayı hedef alan en uzunu bir dakikalık filmler ve spotlar ve kartpostallar hazırlandı. Fotoğraflar çalışmalara Çanakkale 18 Mart Üniversitesi ve Bahçeşehir Üniversitesi’nden katılan sanatçılar tarafından çekildi. Sonuçta oluşan tasarımlar İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları tarafından basıldı.

Sanal ortamda izlemeye açılan 30saniyelik Türkçe, Almanca, İngilizce ve Yunanca filmler www.vimeo.org adresinden kayiki kelimesi ile arama yapılarak izlenebilir.
Filmler, basılı malzeme ve radyo spotları 2009 yılında öncelikle Türkiye ve Yunanistan’da olmak üzere bütün Akdeniz ülkelerinde Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika ülkelerinde kullanılacak.

Kayiki gurubu bundan sonraki ilk toplantısını 28 Mart 1 Nisan 2009 tarihleri arasında Midilli’de gerçekleştirecek. Bu toplantıda 2009-2010 yılları arasında izlenecek yol belirlenmeye çalışılacak. Prosfygi adlı sanatçı organizasyonu tarafından davet edilen gurup geçen yılın ürünlerini sergileyecek ve çalışma sürecini paylaşacak.

sokak müzisyenlerince yapılmıştır...

2008-12-15T09:44:00.002+02:00

SOKAK MÜZİSYENLERİNDEN YAPILMIŞ..

HARİKA BİR KURGU VE MONTAJ....

AYNI ANDA ÇALINMIŞ... SADECE MÜZİĞİ DİNLİYEREK HERKES KATKI YAPMIŞ... :)

DÜNYANIN HER YERİNDEN SOKAK MÜZİSYENLERİ..!!

İYİ DİNLEMELER.

http://www.metacafe.com/watch/2043432/playing_for_change_song_around_the_world_stand_by_me/

Fotoğrafçılar için acayip bir model sözleşmesi

2008-12-05T00:57:00.001+02:00

Kemal Cengizkan

Genel tanım olarak sözleşmeler iki taraf arasında yapılan ve tarafların yetkilerini, sorumluluklarını ve haklarını belirleyen yazılı dökümanlardır. Tanım gereği iki taraf söz konusudur, iki tarafın hakları ve sorumlulukları söz konusudur. Her ne kadar tanım buysa da genellikle hakim olan taraf kendi haklarını, yetkilerini vs. koruyacak hükümleri sözleşmeye koyarak ‘öteki’ tarafı bağlamaya çalışır. En basitindan bir kira sözleşmesine göz attığınızda ev sahibinin nasıl kollandığını görürsünüz. Ama gene de sözleşmenin suyu çıkmasın diye ‘öteki’ taraf olan kiracıdan da bahsedilir. Şu koşullarda ev sahibi kiracıyı evden çıkarır, diye ev sahibinin hakkı belirtilirken; şu koşullarda kiracı evi terkeder diyerek güya eşitlik ilkesi sağlanır. Sonuçta kaybeden hep kiracıdır. Mülkün temeli adalettir tabii, böyle adaletin sözleşmesi de böyledir. İşveren-işçi sözleşmelerine de bir bakın, durum aynıdır.

İnsan fotoğrafı çeken fotoğrafçılarla (belgesel fotoğrafçılar) konuları arasında dürüstlüğe dayalı bir ilişki olması şartsa da bunun yazılı olması gerektiğine inananlar da var. Şükürler olsun ki onlar için böyle bir sözleşme piyasaya çıkmış bulunuyor. Bu sözleşme ‘Model Sözleşmesi’ adını taşıyor ve fotoğrafçı Erdal Kınacı tarafından açıklanıyor. Sn. Kınacı Fotoritim sanal dergisindeki köşesinde, fotoğrafçıyı ilgilendiren yasal sorunlar hakkında bilgilendirici yazısının sonunda, konu’nun (Model’in) yaratabileceği problemleri önlemek amacıya bu sözleşmeyi fotoğrafçılara sunuyor ve diyor ki, yanınızda bu sözleşmeyi bulundurun, fotoğrafını çektiğiniz kişiye imzalatın ki sonra başınıza problem çıkmasın.

Kira yada iş sözleşmelerine rahmet okutturan bir felsefeye sahip bu sözleşme sekiz maddeden oluşuyor. Birinci maddesinde Model (fotoğrafı çekilen kişi), çekilen fotoğrafı üzerindeki bütün haklarını (aklınıza ne geliyorsa sıralayın) geri dönülmez bir şekilde Fotoğrafçı’ya devrediyor. İkinci maddede, bu hakların Fotoğrafçı tarafından üçüncü bir tarafa (yayınevleri, reklam ajansları vb.) devredilebileceği belirtiliyor. Üçüncü madde diyor ki, Model ne Fotoğrafçı’dan, ne de hakları devralan üçüncü taraftan hiç bir hak talep edemez. Dördüncü madde sözleşmenin süresiz olduğunu belirterek, noter aracılığı ile iptal edilse bile önceki kullanım haklarının süresiz geçerli olduğunu yazıyor. Beşinci madde adreslerin tebligat adresi olduğunu belirtiyor. Altıncı madde oldukça komik: ölüm halinde haklar tarafların mirasçılarına devrediliyor. (Model’in hangi hakkı mirasçılarına devredilecek acaba?) Yedinci madde anlaşmazlık halinde Fotoğrafçı’nın adresinin bulunduğu ilin mahkemelerinin yetkili olduğunu belirtiyor. Sekizinci maddeye göre Fotoğrafçı ve Model bu sözleşmeyi okuyup kabul ettiklerini imzalarıyla onaylıyorlar (ve Model ayvayı yiyor).

Burada benim yazdıklarıma inanmayan, bunların bir bilim-kurgu komedisindan alındığını sananlar olabilir, onlar şu kaynağa bakabilirler:
http://www.fotoritim.com/yazi/erdal-kinaci-bakis--isigi-hapsetmek

Komediyi sürdürelim ve şöyle bir senaryo düşünelim: Güneşli bir gün Varoşkapı’daki evinizin önünde oturmuş sigaranızı tüttürüyorsunuz, etrafınızda çoluk çocuk. Derken boynunda makinesiyle (büyük harf F ile) Fotoğrafçı’mız görünüyor. Diyor ki, amca (teyze) ne güzel bir ışık var yüzünüzde, bi fotoğrafınızı çekebilir miyim? Keyfiniz yerinde, çek diyorsunuz. Büyük harfli fotoğrafçı eğilip bükülüp şak şak fotoğraf çekiyor. Size de gösteriyor makinenin arkasından. Ulan ne güzel çıkmışız… Ne yapacaksın bu fotoğrafları, niye çekiyorsun, diye soruyorsunuz. Sanat, manat, sergi, yarışma filan diyor. Bu fotoğrafları kullanmak için sizden izin istiyorum diyor, bi de kağıt uzatıyor size. Amma da nazik biri deyip bir imza atıyorsunuz kağıda. Farkında değilsiniz ama büyük M ile Model oldunuz bile.

Büyük F’yi bir daha görmüyorsunuz. Derken birgün televizyonda hem onu hem de fotoğrafınızı görüyorsunuz. Aşağıdaki olasılıkları var:
- Bir yarışmada ödül almış sizin fotoğraf, kazanılan paralar hayır işlerine gidecekmiş. Insanlar büyük F’nin bonkörlüğü üzerine gözyaşlarını tutamıyor.
- ‘Esrar İçenler’ konulu sergi büyük yankı uyandırmış. Sizin fotoğraf o sergide ne arıyor, anlamadınız. Ama tanıyanlara rezil oldunuz...
- ‘Çocukları aç, kendi iki paket sigara içiyor’.Yaman bir TV programcısı sizinle hiç ilgisi olmayan bir haberi sunarken bu fotoğrafı kullanıyor.
- Nobel ödüllü bir yazar, kapağında sizin fotoğrafınızın yer aldığı yeni kitabını basına tanıtıyor.
- MarazBank sigara aleyhine bir kampanya düzenlemiş, fotoğrafınızın yer aldığı afiş şehir duvarlarını kaplamış, üzerinde ‘böyle sigara içerseniz ölürsünüz’, yazıyor.
Hakarete uğradığınızı, kandırıldığınızı düşünüyorsunuz. Hakkınızı aramaya karar veriyorsunuz. Neyse ki endişe etmenize gerek yok, fotoğrafçıyla bir sözleşme (!) imzalamamış mıydınız?

Ancak gırgır geçebildiğimiz bu sözleşme taslağı üzerinde ciddi olarak düşünmek gerek. Belgesel fotoğrafçıların temel konusu insandır. İnsan’ın birey olarak kendisi, yaşadığı ortam, ilişkileri belgesel fotoğrafçının ilgi alanı içine girer. Belgesel fotoğrafçının çalışma ilkelerinden en önemlisi, konusu ile dürüstlüğe ve açıklığa dayanan bir ilişki kurmaktır. Bu şu demektir: konu (model), fotoğrafçının ne yaptığını, fotoğraflarının hangi amaçla, nerelerde, nasıl kullanılacağını bilmelidir. Fotoğrafçı da belirttiği amaçların, yöntemlerin dışında fotoğrafını kullandırmamalıdır. Böyle birşey söz konusu olduğunda Model’i bilgilendirmeli, gerekirse izin almalıdır.(1) Bu ilişkiyi somutlaştıracak bir sözleşme yapılması gerekiyorsa, bu sözleşme özellikle Model’i bilgilendiren, fotoğrafın kullanım sınırlarını açıklayan ve modelin haklarını koruyan limitli bir sözleşme olmalıdır. Çünkü durup dururken Model’in hayatına giren, onun suretini kopyalayan, bunu işleyerek kullanıma sunan Fotoğrafçı’dır. Fotoğrafçı zaten fotoğrafından doğan haklarının takibindedir; bu fotoğrafı (yada projeyi) diğer kurumlara pazarlarken onlarla ayrı bir sözleşme yapıp kendi haklarını korumuyor mu? Burada sözleşme ile korunması gereken biri varsa o da Model’dir. Model para talep etmemişse bile fotoğrafının abuk sabuk yerlerde, bağlamı dışında kullanılmasına, kendisinin küçük düşürülmesine rıza göstermeyecektir. Eğer fotoğrafı, sözleşmede belirtilmemiş özel bazı kullanımları sonucunda para kazandırıyorsa, bundan hak talep edebilmelidir. Bütün bu nedenlerle Model Sözleşmesi olarak adlandırılacak sözleşme, Fotoğrafçı’nın haklarının yanısıra, gerçekten adının çağrıştırdığı gibi, Model’in haklarını da koruyan ve belirleyen bir sözleşme olmalıdır.

‘Model Sözleşmesi’ örneği olarak fotoğrafçılara önerilen, Modelin bütün haklarını bir imza ile süresiz olarak ve nesiller boyu gaspeden bu belge yasal olarak bir Sözleşme sayılabilir mi? Sanmıyorum, hukukçular bu konuda birşeyler söyleyebilir. Bu haliyle sadece Model’in yasal takibinden kurtulmak isteyen Fotoğrafçı’nın dürüst olmayan niyetlerinin –Model’in şahitliği ile onaylanmış- imzalı bir belgesi gibi görünüyor.

1. Dileyenler Ken Light’ın ‘Çağımızın Tanıkları’ isimli kitabında yer alan Donna Ferrato’nun anlatısını okuyabilirler. Ferrato, çekmiş olduğu, kadına uygulanan şiddeti gösteren fotoğrafını yayınlayabilmek için, Model’den izin almak amacıyla günlerce peşinde koşup onu ikna etmeye çalışmış, ancak onay aldıktan sonra fotoğrafı yayınlamıştır.

(*) Bu Yazı 1 Aralık 2008 tarihli BirGün gazetesinde yayınlanmıştır.

yaygınlaştırmak üzere

2008-11-18T12:17:00.000+02:00

(yayginlasitirilmasi ricasiyla)

Selamlar,

Arat Dink'in Taraf'ta yayinlanan yazisi bircogumuzun soylemek istediklerini ozetledi.

Vecdi Gonul'e (ve hukumetine) tepkimizi dile getirmek ve Arat Dink'e destek olmak icin asagidaki metni, yazinin ciktigi Taraf gazetesinde ilan vermek uzere imzaya aciyoruz.

Imza vermek isteyenler ozlem.dalkiran@gmail.com adresine isimlerini bildirebilir.

Ilan icin maddi destek vermek isteyenler/verebilecekler de ayni adrese yazarlarsa hesap numarasi kendilerine iletilecek.

--------------

"YOKLUGUM TURK VARLIGINA ARMAGAN OLSUN"

Milli Savunma Bakani Vecdi Gonul soruyor: "Bugun eger Ege'de Rumlar devam etseydi ve Turkiye'nin pek cok yerinde Ermeniler devam etseydi, bugun acaba ayni milli devlet olabilir miydi?" (...)

"Hayir, ayni olmazdi. Super olurdu." (...)

Butun ulke uc noktaya birikmez, kirk kusur merkez olurdu. Yirmi, otuz yillik fidan hayatlarimiz degil, kadim bir orman gibi kulturumuz olurdu. Anasinin dogdugu yerde dogabilirdi herkes, iste o zaman ulke, "memleket" olurdu.

Olmamamizin iyi oldugunu savunuyor. Tehcir ve mubadelenin Turkiye icin cok hayirli oldugunu savunuyor. Bunca yil soyleyip duracaksin 'oyle bir niyet yoktu, bunlar savas tedbiri' falan filan diye; ondan sonra da, bu "gonulsuz tedbirler"den nasil fayda sagladigini, onlarin uzerine nasil insa oldugunu falan, rahat rahat anlatacaksin. (...)

Bu gonulsuz tedbirlerin anlaminin "milyonlarca can" oldugunu ayri bir cumlede soyleyeyim dedim, yoksa agir olacak... (...)

Cok sIk unutulan ilginc bir sey soyleyecegim: Biz hâlâ variz. Iste su kadariz bu kadariz. Aziz maziz, azinligiz, ama variz. Bizim de (yani su an olanlarimizin da) olmamamizi mi istiyor Bakan? (...)

(...) Cok ciddi bir onerim var. Hani goz bebeklerimizi, civcivlerimizi her pazartesi sabahi, torna-tesviye siralarina oturtmadan once, beton bahcelerde topluyoruz ya, hani onlara suur asilayip, teklestirip, kutsal amaclara kanalize edip, dar borulardan geciriyoruz ya. Hani hep bir agizdan ant ictiriyoruz ya: "Varligim Turk varligina armagan olsun" diye... Azinlik okullarinda soyle dedirtelim cocuklara mesele kapansin: "Yoklugum Turk varligina armagan olsun." (...)

Arat Dink (14 Kasim 2008, TARAF gazetesindeki yazisindan)

---------

O ZAMAN BIZ DE "YOK"UZ!

monochrome cumartesiler

2008-09-18T11:31:00.000+03:00

KAYIP BABİL: "Pinochet'nin G�lgesi"

2008-09-10T16:35:00.000+03:00

KAYIP BABİL: "Pinochet'nin Golgesi"
Ariel Dorfman'dan bir yazi. Zamanidir diye dusunerek...

Dora Günel Fotoğraf Sergisi

2008-09-09T22:13:00.003+03:00

Hürriyet Gazetesi 2

2008-08-19T00:36:00.001+03:00

Bu yazışmaların çok fazla olması dolayısıyla,hepsini burada okumak yerine asıl sitesinden okumanızın daha uygun olacağını düşünüyorum.

http://www.acikgazete.com/?action=journalist&aid=3651

hürriyet gazetesi 1

2008-08-18T23:52:00.002+03:00

İngiltere'de yaşayan ve www.acik gazete.com adlı sitenin kurucusu olan Faruk Eskioğlu'nun başından geçen olaylar zincirini sizlerin yorumuna bırakıyorum.Ben kendisini yakından tanıyan birisi olarak bi tarafım, ancak olay yargıda olduğundan dolayı fikir beyan etmek yerine sizlere Faruk Eskioğlu tarafından yazılan mektupları sunuyorum.

Merhaba Erkan Abi nasılsın? Seninle aynı yaştayız ama Hürriyet'teki köşenden esinlenip sana hep "abi" diyorum. Geçen yazdan bu yana görüşemedik. Önce sana iyi haberlerim var. Aşkolsun! Adı Aşk Olsun..." başlıklı bir belgesel roman yazdım. Türkiye ve İngiltere medyasını anlatıyorum. Kitapçıda gözüne ilişirse al lütfen. Bizim Hürriyet'te beraber çalıştığımız 1998-2000 döneminden de şöyle bir söz ediyorum. Kusura bakma senin adın geçmiyor ama medya ile ilgili bir çalışmam var, söz veriyorum en azından bu mektubu o çalışmaya alacağım...

Neyse, bu kadar övünmek yeter. Seni her gördüğümde ilk sorduğum soruyu sorayım. Oğlun Mehmet nasıl? Umarım iyidir?

Sen de annemi sorarsan geçen yıl bir kez daha beyin ameliyatı oldu ama şimdi daha iyi. Bugünlerde de biraz kaygılı... Hürriyet'te beraber çalıştığımız döneme ilişkin, işveren sigortalarımı yatırmadığı için yargıyla başvurmuştum. Annem de mahkemeye benim şahidim olarak gelecek. Hakime, "Benim oğlan Hürriyet'te haftanın 6 günü sabah 9 - akşam 6 çalıştı. Akşam 6 dediğime bakmayın, genellikle gözlerim yollarda kalırdı. Habere gittiğinde gece geç saatlerde dönerdi... Patronu oğlumun sigortalarını yatırmamış..." diyecek. Kaygısında haklı tabii kadın. Ahir ömründe hiç mahkeme yüzü görmemiş. Babam aksi bir adamdı ama hiç polisle, mahkemeyle işi olmadı.

Erkan Abi, emeklilik için çalışma sürem yetiyor ama Hürriyet sigortamı yatırmadığı için emekli olamıyorum. İlk günlerde dava açma düşüncesi bana çok soğuk gelmişti. Sana da uğrayıp hatırını sorduğum geçen yaz İnsan Kaynakları Müdürlüğü'nü de tekrar ziyaret etmiş ve sigortamı yatırmalarını tekrar rica etmiştim. Müdür şirketin genç avukatlarından birisini çağırmış, avukat da kendisine güvenle "Bizi dava edin! Ancak davayı kazanırsanız sigortanızı yatırırız..." demişti. Ben de son derece iyi niyetle "Keşke başka bir formül bulsaydınız" demiş ve seçeneksiz olarak odadan ayrılmıştım...

Erkan Abi Ben bu davayı kişisel çıkarlarımdan dolayı açmıştım. Hani spekülasyon peşinde falan da değilim. Sonuçta kol kırılacak yen içinde kalacaktı.

Neyse Erkan Abi ne diyorduk? Evet, annemden söz ediyorduk. Zaten annemi mahkemede göreceksin. Avukatımın gönderdiği mahkeme belgelerinde Hürriyet'te işveren benim sigortaya hak sahibi olmadığımı, dışarıdan telifli çalıştığımı öne sürmüş. (Yazının bu yerinde değerli okurlarımın bir şeyler fısıldadığını duyuyorum). Sen Erkan Çelebi, Ekonomi Müdürü Vahap Munyar, yine servisteki eski iş arkadaşlarımdan Nurten Erk ve senin yeğenin Emre Özpeynirci de bana karşı, işveren lehine şahitlik yapacaklarmış. Valla sizin adlarınızı görünce gözlerim yaşardı...

Vahap Bey'e de ayrı bir mektup yazacağım çünkü ne de olsa koskoca müdür ve gazetecilerin özlük haklarına sahip çıkan dayanışma kuruluşu Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin Başkan Vekili...

Yalnız benim anlamadığım beraber aynı atmosferi soluduğumuz iş arkadaşlarım olarak, gözlerime bakarak ne diyeceksiniz ki mahkemede? Nurten ve Emre "Faruk'un haberleri bizimkinden farklı olarak tartılıp biçilir sonra terazi ne gösterdiyse telif yazılırdı" ya da "O dışarıdan pehlivan tefrikası yazardı" mı diyecekler?

Yahu bu telaş ne? Neredeyse servisin yarısı bana karşı mahkemeye gelecek... Ben koskoca Medya Tower'a saldırmadım ki. Hakkımı istedim. Vermediler. Üstelik "Mahkemeye git" dediler. Gittim. Bu kadar basit bir özlük hak için iki müdür ve iki çömezin şahitliği de nereden çıktı? "Ben şahitlik yapamam kardeşim" desen seni kim işten atardı Erkan abi?

Her neyse Erkan abi hepinizin adını görünce şaşırdım ama Nurten ve Emre'ye kızmadım. Genç insanlar. Gazetede onları iyi bir kariyer bekliyor. Onlarla Hürriyet'in yemekhanesinde çok muhabbetimiz olmuştu. Severdim kendilerini. Ben de bu vesileyle iş arkadaşlarımın yükselmelerine birer omuz vermişim, çok mu? "Hem hayat bu! Koşarken karıncalara basılır" değil mi? Yok karınca kararınca dersen benim gibi "alternatif medyacı" olursun ki o da her yiğidin yiyeceği nane değil...

Şimdi ben Mehmet'i gördüğümde babasının iyi bir gazeteci olduğunu söyleyeceğim. Hani Sezar'ı öldür ama hakkını yeme! Ama şu babasının "şahitlik" olayını nasıl anlatacağım?

Bak ne diyeceğim, oğlana iyi bir hediye aldığın gün, punduna getir ve uygun bir bahane ile sen durumu anlat. Aman gözünü seveyim bahanen de "yalan" olmasın. Eğer Mehmet şahitlik gerekçeni kabul ederse, ben de seni anlayacağım...

Peki de Erkan Abi, ben annemi nasıl ikna edeceğim? İşte onu bilmiyorum? Çünkü hayatında hiç yalan söylememiş bir kadına mahkemede "yalancı" konumuna düşürttürsen valla gelir yüzüne tükürür. Hani güzel güzel anlatsam, desem ki "Anne bak işverenin avukatları, şimdi biz çalışanların düştüğü şu anı görüyor ve ellerini ovuşturup sinsi sinsi gülüyorlar. Yapma gözünü seveyim..." Dinlemez! Osmanlı kadın. Hani kibardır, şimdiye kadar kimsenin yüzüne de tükürdüğü de duyulmadı falan ama işin işine yalan dolan girdi mi ne yapacağı belli olmaz...

"Hem" diyorum Erkan Abi, "Türkiye'nin AB'ye uyum yasaları tartışılıp duruluyor ya... Türkiye'de sigortasız eleman çalıştıran şirketler de kendilerine bir çeki düzen vermeli artık. Bizim sektörde bizden sonraki gazeteciler de patronun 'dediğim dedik çaldığım düdük' dönemi yerine hukuk devletinde hukukun üstünlüğü güvencesinde yaşamalılar. Eğer ben davayı kazanırsam, işveren bundan sonraki adımlarına da dikkat eder. Yalnız genç kuşak mı? Senin gibi emekli olduktan sonra bile gazetede bir formülle çalışanlar da haklarının kolayca gaspedilemeyeceğini bilirler."

Erkan Abi, bak ben neler düşünüyorum, siz neler yapıyorsunuz? Hani yüz kızartıcı bir suç işlesem arkadaş markadaş takma çık mahkemede karşıma. Hak arayan mağdura, üstelik eski iş arkadaşına karşı patronun yanında şahitlik yapılır mı?

Olmadı Erkan Abi, Olmadı! İşverenin diyeti, para cezası. Belgelendirmede yanlışlık olmuş der. Öder geçer. Bundan dolayı batmaz da. Ben mahkemeyi kaybedersem, "Hakkımı alamadım ama mücadele ettim" derim. Yerinmem de... Üstelik "Krala çıplak" dediğim için gazeteci yeleğimi onurla giymeyi sürdürürüm. Ve bir gün Hürriyet'in makus talihi değişince benim gibi "gazeteci gibi" gazeteciye her zaman ihtiyaçları olacağını da bilirim. Ya siz ne yapacaksınız?

Hayat bu... Patronlar bizi nasıl tükediyor değil mi? Ama sana pes valla. Sanki bunu bilircesine taa başında köşene de uygun bir isim koymuşsun: Tüketicinin Erkan Abisi... Keşke tüketilenin abisi olsaydın...

Eskiden seni çoook severdim Erkan Abi... Mahkemede görüşmek üzere... Haaa yanına mendil getirmeyi de unutma...

Faruk Eskioğlu

Açık Gazete

NOT: Değerli okurlarım bir sonraki yazım "Hürriyet Ekonomi Müdürü Vahap Munyar'a açık mektup..."
Bu arada Erkan Çelebi ile iki laf etmek isteyen okurlar için: ecelebi@hurriyet.com.tr

"akdeniz ağlıyor"

2008-07-23T13:48:00.001+03:00

Akdeniz'in yokoluşuna dikkat çekmek için gerçekleştirilen ilkini iki yıl önce tamamladığımız çalışmalarımızdan ikincisi olan "akdeniz üzgün " ve "küresel ısınma" kampanyaları tamamlandı.

Yok olan türlerin, kirlenmenin ve küresel ısınmanın vurgulandığı filmlerin ve grafik tasarımların ilki 2006 yılında gerçekleştirilmişti.

İstanbul Bilgi Üniversitesi İletişim Fakültesi Medya ve İletişim Sistemleri ile Televizyon Gazetciliği ve Programcılığı Bölümlerinin

İstanbul Bilgi Üniversitesi Araştırma Fonu desteğiyle Ethem Özgüven yönetmenliğinde gerçekleştirdiği "akdeniz ağlıyor" kampanyasının galası ve kokteyli

24.07.2008 Perşembe günü

saat 16:00 da

santralistanbul

E3 Binası 102 nolu salondayapılacak.

Daha önceki yıllarda aynı üniversite tarafından yapılan futbol ve spordaki şiddet, sigara ve madde karşıtı ve diğer kampanyalarda olduğu gibi filmlerin ve görsellerin

"bütün hakları kamuya devredilmiş olacak"

Filmlerin ve görsellerin yayın hakları STKlara, eğitim kurumlarına, medya kuruluşlarına, ilgili bakanlıklara ve isteyen bireylere ücretsiz olarak dağıtılacak.

Daha önceki kampanyalarda olduğu gibi televizyon kanalları filmleri sos@bilgi.edu.tr veya eozguven@bilgi.edu.tr adreslerinden isteyebilirler.

Anadolu yarımadasının etrafını çeviren denizlerin; Akdeniz'in tamamen insan kaynaklı çok ciddi bir hastalık yaşadığı gerçeği artık çok açık. Sanayi ve evsel atıklara ek olarak deniz kazalarının kirlettiği denizin kıyılarındaki doğal yapıyı ikinci konut çılgınlığı ve plansız kitle turizmi tahrip ediyor.

Kampanya bir önceki "akdeniz bitti" çalışmasında olduğu gibi bütün Akdeniz ülkeleri için düşünüldü ve İngilizce olarak da hazırlandı. Kağıt tüketimini azaltmak amacıyla görsel baskılarımızı a4 formatında ve daha küçük; kartpostal ve kitap ayraçı boyutlarında oluşturduk. Filmlerde Akdeniz ülkelerindeki televizyon kanalları ve stk'ların filmleri kolayca kendi dillerine çevirebilmesine olanak sağlayan bir görsel dil kullanıldı.

Bu mektubu ilgili olacağınızı düşündüğünüz kuruluş ve kişilere iletmenizden mutluluk duyarız.

saygılarımla

ethem özgüven

güncel sanat durakları

2008-07-20T12:37:00.005+03:00

www.dugumkume.org
www.etrafta.com
www.resmigorus.blogspot.com
www.pluversum.blogspot.com
www.derece.blogspot.com
www.elmasdeniz.blogspot.com
www.oddat.blogspot.com
www.theflamingoandtheboy.blogspot.com
www.borgakanturk.blogspot.com
www.dinoaah.blogspot.com
www.contemporaryartsinturkey.blogspot.com

PETERSBURG’DA GÜNÜMÜZ TÜRK FOTOĞRAFI SERGİSİ

2008-06-27T14:55:00.001+03:00

Günümüz Türk fotoğrafından farklı eğilim ve anlayışları yansıtan 14 çalışmadan oluşan bir fotoğraf gösterisi 29 Haziran'da Rusya’da kutlanan Türk Yılı Etkinlikleri kapsamında St.Petersburg'da gerçekleştiriliyor.

Günümüz Türk fotoğrafından farklı eğilim ve anlayışları yansıtan 14 çalışmadan oluşan bir fotoğraf gösterisi 29 Haziran Pazar günü Rusya’da kutlanan Türk Yılı Etkinlikleri kapsamında St.Petersburg kentinde gerçekleştiriliyor.

FotoDepartament kurumu tarafından düzenlenen ''Uluslararası 2008 Yaz Fotoğraf Atölyeleri'' kapsamında, St. Petersburg Türkiye Konsolosluğu ve Fotoğraf Vakfı’nın desteği ile, fotoğrafçı Anastassia Zlatopolskaia küratörlüğünde hazırlanan gösteride aşağıdaki fotoğrafçıların çalışmaları yer alıyor:

Kemal Cengizkan; Şehirden Hikayeler
Orhan Cem Çetin; Fortuna / Fantoma
Tansel Atasagun; Şehir Hayaletleri
Kutup Dalgakıran; Çingene Bizzat Bahardır
Ahmet Erhan; Kent Manzaraları
Murat Germen; Çalışmalar
NARPHOTOS Ajansı; Türkiyeden Haber Fotoğrafları 2007-2008
Gökhan Gezik; İstanbul’da Beyaz Ruslar (Spassibo)
Dora Günel; Doğum, Yaşam, Ölüm
Hasan Hüseyin; Moda Fotoğrafları
Aykan Özener; Monokrom Cumartesiler
Şevket Şahintaş; Gecenin Yüzü
Özlem Şimşek; Pazartesi Sabahı
Elif Telciler; Salı

26.06.2008

"4857"

2008-06-09T18:29:00.004+03:00

...4857...

Journal Entry: Mon Jun 9, 2008, 1:42 AM

"4857" Belgeselinin ilk gösterimi 12 Haziran Perşembe günü 21.30'da BEYOĞLU SİNEMASI'NDA...

16 Haziran grevinin arifesinde, ekonomik büyümenin, esnek çalıştırmanın, iş kazalarının ve direnişin isimlerinden biri haline gelen Tuzla Tersaneler Bölgesi'ne "dört bir yandan bakan", duyan, dâhil olan "4857" filmini izleyin... Gösterim ertesinde bir de söyleşi gerçekleştirilecek.

4857
Documentary BELGESEL 2008 33'
TÜRKÇE/ ENGLISH SUBTITLE

Tuzla Mezarlığı, Tersaneler Bölgesi'ni kuşbakışı görür. Mezarlığın olduğu tepeden aşağı doğru inmeye başlayın. İşte solda geniş askeriye arazisi. Yemyeşil ve insandan arındırılmış. Sonra bıçakla kesilmişçesine betonarme apartmanlar başlar. Tuzla Havzası'nda çalışan işçilerin evleri, sabah yediden itibaren "dışarıda", tersanelerde, deri sanayide, yan sanayide çalışanlar tarafından boşaltılır. Aile evlerinin arasına, ailelerin özlemi ve yataklarla doldurulmuş bekâr odaları karışır. Tepe aşağı devam edin, geminin ufacık parçalarını üreten atölyeler, E5 İçmeler Kö prüsü'nün dinmeyen gürültüsü, dört yol ağzındaki hiç boşalmayan amele pazarı, banliyö treninin sesi. İçmeler İstasyonu'nu geçin, işte neredeyse Türkiye'nin bütün tersaneleriyle bezeli Aydınlı Koyu. Kırksekiz ayrı kapıdan her gün geçen işçiler, yüz insan boyu vinçler, saçlar, onları birleştiren hız ve terdir. Tersanelerin zaman birimi yere düşen izmarit, endişesi ölüm ve geçim, umudu ve derdi, hepimizin umudu ve derdidir. Tuzla Mezarlığı, Tersaneler Bölgesi'nin kuşbakışı görür.

Tuzla Cemetery overlooks Tuzla Shipyards. Now start walking down the cemetery slope. On your left is the military zone. Green and free of humans. Then all of a sudden you see nothing but concrete blocks of flats. The workers leave their homes around seven in the morning to work "outside", in the shipyards, in leather and side industries. Among the family flats you can also find bachelor apartments filled with beds and longing for the family. Keep walking down the slope: factories manufacturing small ship parts, the unceasing roar from the İçmeler Kö prüsü on the E5 freeway, the never empty labor pick-upstrip at the crossroads, the sound of the local express train. Walk pass the İçmeler stop, and here is Aydınlı Bay packed with almost all of Turkey's shipyards. The workers who go through forty eight different doors everyday, hundred men high cranes, steel sheets, the speed and sweat which merge them into one. The time unit in the shipyards is the fleeting instant a cigarette bud is dropped on the floor, the split second between making a living and death between hope and pain, their and ours. Tuzla Cemetery overlooks Tuzla Shipyards

Kamera CAMERA
SELÇUK ERZURUMLU
ÖMER ÖZTÜRK
ETHEM ÖZGÜVEN

Montaj EDITING
SELÇUK ERZURUMLU
ÖMER ÖZTÜRK
PETRA HOLZER

Ses SOUND
SERKAN ÇİFÇİ
BÜLENT ÖZCAN

Tercüme TRANSLATION
ITIR ERHART
ASLI ODMAN

Yönetmen DIRECTOR
PETRA HOLZER
SELÇUK ERZURUMLU
ETHEM ÖZGÜVEN

eozguven@bilgi.edu.tr petramh@gmail.com selchook@yahoo.com

Daha fazla bilgi veya görseller için:
Ethem Özgüven: eozguven@bilgi.edu.tr
Nevra Akdemir: nevranin@gmail.com
Aslı Odman: odman@bilgi.edu.tr